ตอนที่ 62 องค์ชายไม่เคยยิ้มอีกเลย
บทที่ 62
ตอน องค์ชายไม่เคยยิ้มอีกเลย
เวลาได้ผ่านไป 1 คืน ที่วิวขังตัวเองอยู่อย่างนั้น แล้วทุกอย่างก็เริ่มสงบลง เขาเริ่มคืนสติกลับมา อารมณ์ที่โกรธตลอดเวลาได้หายไป แต่ตอนนี้เขากลับปวดหัวมาก ดวงตาของเขามองไปรอบ ๆ ห้อง มันเกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมเราถึงคุมตัวเองไม่ได้เลย แค่เห็นภาพ...เขานึกถึงภาพของท่านหญิงกับเวนกอดกัน แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่ทำไมตอนนี้ถึงคุมอารมณ์ได้แล้ว สายตากวาดดูรอบห้องทุกอย่างในห้องกระจัดกระจายไปทั่ว ข้าวของแตกไปหมดเลย นี่เราเป็นคนทำเหรอ สมองของเขาประมวลความคิดทั้งหมด นี่เรายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย เขายิ้ม แล้วคิดถึงความฝันที่คุยกับองค์หญิง ก่อนจะพูดคำว่า ขอบคุณเบา ๆ ออกมา
“โอ๊ย ! ปวดหัวจัง” แล้วเขาก็คิดถึงเวนขึ้นมา “เวน ...นายจะเป็นอะไรหรือเปล่า”
เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น “เวน”
เขาหลุดเรือกชื่อโดยไม่รู้ตัว เพราะคิดว่าเวนคงต้องเข้ามาหาเขาแน่นอนแต่ทุกอย่างที่คิดต้องดับวูบลงเมื่อคนที่เข้ามาไม่ใช่เวน
“อาจารย์” เสียงเขาผิดหวังเล็กน้อย
ซันพูด “เจ้าคืนสติแล้วนี่” ซันเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารโดยมีเทพธิดายกเข้ามา พวกนางวางอาหารลงที่โต๊ะ
วิวถาม “มันเกิดอะไรขึ้นกับผม”
“เจ้าทานอาหารก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง"
เขาลุกออกจากเตียงนั่งลงที่โต๊ะที่มีอาหารวางไว้หลายอย่างมาก เขาได้แต่มองอาหาร โดยที่ไม่รู้สึกอยากทานเลย
วิวบอก “ผมไม่หิวครับ อาจารย์บอกผมหน่อยมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมผมถึงยังไม่ตาย ผมมาอยู่ที่นี่ได้งัย”
เขาจับแขนซัน แต่ซันไม่ทันได้ตอบฟางก็เดินเข้าห้องมา เขามีสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นห้ององค์ชายกลายเป็นที่เก็บขยะก็ว่าได้
ฟางพูดกระซิบข้างหูซัน “ข้าคงไม่ให้เจ้าทานว่านทิพย์แน่ ๆ”
ซันพูด “เจ้าก็ยังจะเล่นอีก”เขามองค้อนมาทางฟางด้วยสายตาที่ดุ
วิวบ่น “ผมปวดหัวจัง”เขาก้มหน้าเอามือทั้งสองข้างจับศีรษะตัวเอง
ฟางพูด “เหตุใดมนุษย์ถึงได้อ่อนแอขนาดนี้ ทานยานี้ซะ ท่านอาวุโสฝากให้เจ้าเมื่อเจ้าคืนสติกลับมา ท่านรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผลข้างเคียงของว่านทิพย์ที่มีต่อมนุษย์”
เขาก็ยื่นขวดยาให้ สีสันข้างในเป็นน้ำสีแดงเรื่องแสง วิวมองหน้าซัน เขาพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อให้เขามั่นใจที่จะทานมัน
วิวยิ้ม “ขอบคุณครับ” เขาคว้าขวดยามาทาน รสชาติจากหน้าตาของเขาบ่งบอกได้เลยว่าไม่หน้าภิรมย์สักเท่าไร
ฟางตั้งใจดูสีหน้าเขา ก่อนจะถาม“รสชาติแย่มากใช่ไม่”ด้วยความสงสัย
ซันหันมอง“นี่เจ้า”
เมื่อวิวได้รับยาไปทาน อาการปวดหัวเขาก็หายทันที เขามองที่ขวดยา ช่างวิเศษจริง ๆ รสชาติไม่สวยหอมเหมือนรูปลักษณ์แต่กลับได้ผลเกินคาด เขาแอบคิดถ้าทำขายเมืองมนุษย์เขาต้องรวยแน่ ๆ
ซันถามต่อ“เป็นไงบ้าง”
เขายิ้มให้ซัน“ยานี้วิเศษจริง ๆ ครับ ผมหายแล้ว”
ฟางเดินมายืนหน้าวิวแล้วพูด “นี่เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าเจ้าหลับไปนานถึง 3 เดือน”
เขาตกใจ “3 เดือน ผมหลับนานขนาดนั้นเลยเหรอ”
ซันพูดเสริม“องค์ชายนำร่างของเจ้าออกจากป่ามรกต จุดที่เจ้าผนึกกับดวงตาสีเพลิงร่างเจ้ากลับไปยังจุดที่กำเนิด และตอนนี้ร่างของเจ้าไม่มีดวงตาสีเพลิงอีกตอนไป” ซันจับไหล่ของเขา
เขาคิดตลอดว่าจะนำพี่สาวของเวนกลับมาให้ได้ ถ้าเขาไม่ตายนั้นหมายความว่าพี่สาวของเวนนางได้จากไปแล้ว เขาไม่อยากเชื่อเลยวิชาหวนคืนไม่อาจช่วยนางให้อยู่ตลอดไปได้ เขาไม่อยากคิดเลยว่าเวนจะรู้สึกอย่างไรกับเขาตอนนี้
ซันพูด“คิดอะไรอยู่”
วิวตอบ“คิดว่าองค์ชายจะรู้สึกอย่างไรที่ผมโกหกอีกแล้ว ผมรักษาสัญญากับเขาไม่ได้ ผมทำให้องค์หญิงกลับมาไม่ได้”
ซันพูด“ข้าไม่รู้หรอกนะว่าองค์ชายจะรู้สึกอย่างไร มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าควรรู้องค์หญิงทิวาได้พบเจอกับองค์ชายครั้งสุดท้าย นางเป็นคนช่วยเจ้าไว้ แต่สิ่งที่ข้ามองเห็นตลอดระยะเวลา 3 เดือนมานี้ องค์ชายไม่เคยห่างจากเจ้าเลย ถ่ายพลังให้เจ้าทุกวัน ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน นั่งเฝ้าแต่เจ้าตลอด แม้ทำภาระกิจกลับมาองค์ชายก็จะมาอยู่กับเจ้า ตั้งแต่เจ้าเป็นแบบนี้องค์ชายไม่เคยยิ้มอีกเลย”
ฟางเสริม“ใช่ ๆ พอเจ้าตื่นมาดันอาละวาดซะใครก็เข้าใกล้เจ้าไม่ได้”
วิวถอนหายใจ เขารู้ดีว่าองค์หญิงได้เจอกับเวนแต่มันแสนสั้นเหลือเกิน เขายิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิมซะอีก “ผมขอโทษผมไม่เข้าใจเลย ทำไมผมถึงคุมอารมณ์ไม่ได้”
ซันบอก“เป็นเพราะว่านทิพย์ ที่ท่านหญิงนำมาช่วยเจ้า ฤทธิ์ของว่านทิพย์ก็อย่างที่เจ้าเห็น”
วิวพูด“ผมไม่ขอกินอีกนะ”
ซันอมยิ้ม “คงไม่มีอีกแล้ว ว่านทิพย์ต้นสุดท้ายบนโลกนี้อยู่ในร่างของเจ้าแล้ว เจ้าตายเท่านั้นแหละ ต้นใหม่ถึงจะถือกำเนิด”
วิวถาม“ห่า ของสำคัญแบบนี้..องค์ชาย….”
ซันพูด “องค์ชายรู้ดีว่าว่านทิพย์สำคัญแค่ไหน องค์ชายไม่ได้เป็นคนนำมา แต่ท่านหญิงเต็มใจนำมาให้เจ้าเอง”
วิวยิ้ม"คงอีกนานกว่าต้นใหม่จะกำเนิดได้"
ซันยิ้ม วิวมองหน้าอาจารย์ “องค์ชายละ”
สารบัญ / นำทาง
- ยอดวิว 58
แสดงความคิดเห็น